Psychotic Lovers 20
posted on 18 Aug 2008 09:05 by lullabycomplex in psychotic-loversPsychotic Lovers : Endless Desire
ภายในห้องพยาบาลที่แสนสงบ ร่างโปร่งบางเดินวนไปวนมาอยู่หน้าเตียงครั้งแล้วครั้งเล่า ในใจกังวลเป็นห่วงว่าเพื่อนสนิทและคนรักหายไปไหนนานสองนาน ดวงตากลมเหลือบไปมองร่างเล็กบนเตียงที่ยังหลับปุ๋ยไม่รู้สึกตัว
".. หายไปไหนกันเนี่ย" พอสพึมพัม ชักอารมณ์ไม่ดี
"งืออ.... " เสียงหวานครางในลำคอดังขึ้นท่ามกลางความเงียบทำให้ร่างโปร่งรีบเดินเข้าไปหาคนป่วยทันที
"เป็นไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง"
"อือออ.. พ.. พี่แทน" พอตื่นปุ๊บ สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในความคิดก็คือร่างสูงนั่น มือเล็กๆยกขึ้นมาขยี้ตาบวมๆสีแดงก่ำ ดูคล้ายกระต่ายไม่น้อยทำให้พอสอดที่จะเอื้อมมือไปลูบศีรษะกลมไม่ได้
"เดี๋ยวก็มา.. ไปจัดการพวกนั้นให้นายไง รอหน่อยเดี๋ยวก็คงกลับมาแล้ว" ถึงแม้จะปลอบไปเช่นนั้น แต่ในใจกลับรุ่มร้อนอยากจะออกไปหาเสียเดี๋ยวนั้น
"... " มิวทำหน้าคิดอยู่สักพักแล้วก้มหน้าก้มตามองมือที่มีพลาสเตอร์แปะแผลเอาไว้
"เป็นอะไร.. เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" พอสถามอย่างเป็นห่วง เห็นอีกฝ่ายจ้องมองแผลตนเอง
".. คิดถึง.. พี่แทน"
"... "
"คิดถึงพี่แทน... พ.. พี่พาไปหาหน่อย" ดวงตากลมโตออดอ้อนอย่างน่าเอ็นดู แก้มขาวๆดูน่าสัมผัสอมลมเล็กน้อย
".. อืออ.. ก็ได้" พอสคิดแป๊ปเดียวก็ตัดสินใจได้ เขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าพวกนั้นหายไปไหน กลัวจะไปทำอะไรวู่วามผลุนผลันทำอะไรขาดสติ อาจจะทำให้ซวยกันหมด ร่างโปร่งพยุงร่างที่เตี้ยกว่าออกจากห้องพยาบาลไป แต่ดูเหมือนว่าเจ้าแมวเหมียวจะตื่นเต้นจนลืมความเจ็บไปเลย เพราะเจ้าตัวเดินฉับๆถึงแม้ว่าจะกระโพลกกระเพลกเล็กน้อยก็ตาม
ณ ทางเดินกลับจากห้องธุรการ ร่างสูงของเพลย์เดินตรงไปยังจุดหมายพร้อมกับสีหน้าที่เย็นชา ถึงแม้จะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดไหน เขาก็ไม่ลืมว่าอยู่ในฐานะอะไร เขาไปห้องธุรการเพื่อจะบอกว่าจะข้ามคาบเรียนไปหนึ่งคาบ สำหรับเขามันง่ายแสนง่ายที่จะทำเช่นนี้ด้วยเพราะตำแหน่งประธานนักเรียน
ปึง!!
เพลย์ถีบประตูห้องเก็บของออกเผยให้เห็นคนที่ต้องการจะเจอ พวกมันกำลังนั่งสูบบุหรี่และพักผ่อนกันอย่างสบายใจ บางคนยังมีแผลแตกอยู่เล็กๆน้อยๆ
"เฮ้ย! มีไรวะ" มาร์คตะคอกถามเสียงดัง
".. กูมาเอาชีวิตมึงไง" เพลย์ตอบเสียงเย็นพร้อมกับแสยะยิ้มให้ ขายาวเดินดุ่มๆเข้าไปแล้วใช้เท้าถีบหลังคนที่นั่งอยู่บนพื้นอย่างแรง พวกลูกน้องตัวใหญ่รีบลุกขึ้นเตรียมจะรุมคนที่มาใหม่
ผลั่ก
มือเรียวแต่แกร่งกระชากคอเสื้อของชายร่างสูงแล้วใช้มืออีกข้างต่อยเข้าที่กรามอย่างแรง หลังจากนั้นทุกอย่างก็ดูวุ่นวายไปหมด ถึงแม้ว่าเพลย์ก็ไม่ค่อยมีเรื่องกับใคร แต่เขาก็เคยเรียนและฝึกมาบ้าง ร่างสูงอัดคนตรงหน้าไปหลายๆทีซ้ำกันแล้วถีบให้ตัวหัวหน้าล้มหน้าไถลไปกับพื้น
"เดี๋ยวฉันจัดการพวกนี้เอง" เสียงของแทนดังขึ้นทำให้เพลย์ปล่อยพวกนั้นไปแล้วหันไปสนใจกับมาร์คต่อ
มือเรียวของเพลย์ปล่อยหมัดหนักๆไปยังใบหน้าของอีกฝ่ายแล้วตามด้วยเท้าที่ยันหน้าท้องจนอีกฝ่ายแผ่ล้มบนพื้นพร้อมกับมือกุมด้านหน้าไว้ด้วยความเจ็บ ใบหน้าของเพลย์เต็มไปด้วยความแค้นจนไม่อาจจะหยุดยั้งอารมณ์ของตนได้
ตุบ
"หึ.. แส่หาเรื่องดีจังนะ" เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับเท้าที่กำลังเหยียบหน้าอกศัตรูอย่างแรง
"ปล่อยกูนะโว๊ย.. มึงอยากเจอดีรึไงห๊า ไอ้แว่น" มาร์คยังทำปากดีพลางใช้มือดันเท้าอีกฝ่ายออก
".. หึหึ หนักหัวมึงหรอ... ไม่ต้องห่วงหรอก กูจะส่งมึงไปนรกเดี๋ยวนี้แหล่ะ" ยังไม่ทันที่ร่างบนพื้นจะได้ตอบโต้ เพลย์ก็เลื่อนเท้าขึ้นไปอีกจนถึงช่วงคอแล้วกดน้ำหนักลงอย่างแรงจนมาร์คหน้าเขียวเพราะหายใจไม่ออก ใบหน้าหล่อแสยะยิ้มออกมาเล็กพร้อมกับมือเรียวยกขึ้นถอดแว่นใส่กระเป๋าเสื้อ ร่างสูงอีกคนที่ยังกระทืบพวกลูกน้องอยู่ข้างๆเหลือบเห็นก็พอจะเดาออกว่ากำลังจะมีการสูญเสียเลือดครั้งใหญ่.. ไม่ก็อาจถึงชีวิตเลยก็ได้
"อึก.... "
"พูดออกมาสิ.. ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่"
"อึกก.. ปะ ปล่อย"
ผลั่ก
"อั่ก!!" มาร์คกัดฟันแน่นเพื่อไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมา มือเรียวของเพลย์จิกเส้นผมดำขลับอย่างแรงราวกับจะกระชากออกมาพร้อมกับเท้าที่ยันหลังเอาไว้ สายตาคมเหลือบไปเห็นแท่งเหล็กบนโต๊ะไม้เก่าๆ มือก็เอื้อมไปหยิบอย่างทันที
"ปล่อยกูนะโว๊ยยย มึงจะทำไรกู!!" มาร์คร้องพร้อมกับเม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนใบหน้าและทั่วร่างกาย
".. ตอนที่พอสบอก.. มึงหยุดรึเปล่าหล่ะ หึหึ" เพลย์เหยียดยิ้มที่แสนน่ากลัวแล้วออกแรงเล็กน้อยทุบไม้เหล็กนั่นลงบนไหล่ของคนหมดทางสู้
กร๊อก!!
เสียงกระดูกดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่พึงพอใจ ร่างสูงใช้เท้าเขี่ยร่างบนพื้นให้นอนหงายหน้าขึ้น ใบหน้าชุ่มไปด้วยเหงื่อและเลือดผสมผสานดูแสนเจ็บปวดพร้อมกับเสียงคราง มือเรียวใช้ไม้ที่กำอยู่เขี่ยใบหน้านั่นให้เห็นชัดๆก่อนที่จะโยนมันไปข้างๆ
"เอ... แค่นี้พอหรือเปล่านะ... "
"โอ๊ย..... "
"เอาอีกหรอ... " เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างสบายใจ มือแกร่งบีบคางอีกฝ่ายอย่างแรงแล้วลากร่างทั้งร่างให้ติดกำแพง มืออีกด้านล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วควักคัตเตอร์ขนาดเล็กที่ติดอยู่กับพวงกุญแจออกมา สายตาที่มองมาดูหวาดระแวงอย่างมากพยายามผลักตัวคนที่ดันศีรษะของเขาอยู่
".. นายน่าจะดีใจนะ.. ที่เลือดนายจะได้สัมผัสใบมีดโปรดฉันเนี่ย" เพลย์กล่าวต่อพร้อมกับค่อยๆกดใบมีดคมลงบนใบหน้าที่แสนเละเทะ คนที่กำลังจะโดนทำร้ายสั่นด้วยความหวาดกลัว มือไม้ขาแขนไร้เรี่ยวแรงไปหมด ความเจ็บแล่นไปทั่วร่าง
"เฮ้ย.. เพลย์!" เสียงของคนที่พึ่งมาถึงดังขึ้นพร้อมกับรีบวิ่งเข้าไปห้ามร่างสูง
".. ฉันบอกให้นายรอไม่ใช่หรอ" ใบหน้าหล่อหันไปถามพี่ชายของตน มือก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนลง
"ช่างเถอะน่า.. นายจะทำบ้าอะไรห๊า"
"... แค่เล่นสนุกๆเฉยๆ" ร่างสูงตอบหน้าตายแล้วอยู่ดีๆก็หอมแก้มนุ่มๆฟอดใหญ่ มือเล็กเอื้อมไปจับมือที่ถือคัตเตอร์ออกห่างจากคอศัตรู
"เฮ้ย ไอ้แทน! พอได้แล้ว" พอสตะโกนบอกเพื่อนสนิทที่ยังกระทืบพวกลูกน้องไม่เสร็จ ทั้งๆที่พวกนั้นหมดสติไปได้สักพักแล้ว เลือดเปื้อนเต็มพื้นไปหมด
".. พี่แทนนน ~ " เสียงหวานเรียกร่างสูงมาแต่ไกลพร้อมกับร่างเล็กๆวิ่งโผเข้ากอดเอวแกร่ง แทนละสายตาออกจากร่างไร้สติแล้วหันไปมองลูกแมวน้อยแล้วกอดแน่นเพราะดูอีกฝ่ายยังหวาดๆกับพวกที่ทำร้ายตน
"ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า"
".. อือ.. ม.. ไม่เจ็บแล้ว" มิวตอบเสียงสั่นก่อนจะซุกใบหน้าลงที่หน้าอกกว้าง
"... เฮ้อ.. จะซวยไหมเนี่ย.. จะตายรึเปล่าก็ไม่รู้" พอสพึมพัมแล้วเอื้อมมือจะไปแตะที่หน้าของมาร์คเนื่องจากดูท่าแผลจะเหวอะเอาการ แต่มือแกร่งของร่างสูงจับเอาไว้เสียก่อน
"... ถ้านายแตะมัน.. ฉันจะกระทืบมันให้เละกว่านี้อีก"
".. ฉันแค่จะดูอาการมันเฉยๆ" พอสเถียงแต่ก็ผละมือออกแต่โดยดี
"รีบไปกันเถอะ.. เดี๋ยวเรื่องนี้ค่อยจัดการทีหลัง" เพลย์เอ่ยก่อนที่ทั้งสี่จะทยอยออกจากห้องเก็บของนั้นไป เพลย์กับพอสตรงขึ้นห้องเรียนไป ส่วนแทนขออนุญาติกลับบ้านโดยให้คนที่บ้านใหญ่มารับเพื่อจะได้มีข้ออ้าง
<<< ---------- >>>
ขณะที่กำลังเดินไปขึ้นห้องเรียน ทั้งสองแฝดก็เงียบไปตลอดทาง มีเพียงมือกุมมือที่ทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายยังอยู่เคียงข้าง
".. เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" พอสถามขึ้นหลังจากที่เงียบมานาน
".. ไม่อ่ะ"
"... " ขาเรียวหยุดเดินทำให้เพลย์หยุดเดินตามแล้วหันไปมองหน้าคนรัก มืออีกด้านยกขึ้นลูบแก้มนุ่มที่มีรอยแดงๆเล็กน้อย
"เป็นอะไร"
"ปะ เปล่า" พอสตอบเลิ่กลั่ก ดวงตากลมมองหน้าอีกฝ่ายอย่างเป็นห่วง เพราะริมฝีปากได้รูปมีรอยแตกและเลือดไหลอยู่
"เจ็บไหม"
"นิดหน่อย.. โดนนายข่วนยังเจ็บซะกว่า" เพลย์ตอบแล้วหัวเราะเบาๆ ร่างบางยิ้มออกมานิดๆก่อนที่จะเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้แล้วใช้ลิ้นอุ่นๆไล้เลียไปที่ริมฝีปากนุ่ม
"จะยั่วกันรึไงหึ"
".. เปล่าซะหน่อย... แค่เช็ดเลือดให้" พอสเอ่ยแล้วยิ้มกว้างก่อนที่จะเดินนำอีกฝ่ายไปลิ่วๆโดยที่มือยังไม่ปล่อยจากกัน
ผลั่ก
"หวาาา ~ " ร่างบางร้องอย่างตกใจเมื่อมือแกร่งลากเขาเข้าไปในห้องประชุมนักเรียนข้างๆ มืออีกข้างปิดล็อคลงกลอนอย่างชำนาญก่อนที่จะผลักร่างบางลงบนโต๊ะใหญ่กลางห้อง
"อือ.. เพลย์.. นี่มันที่โรงเรียนนะ"
".. ก็โรงเรียนอ่ะสิ.. ช่วยไม่ได้ นายอยากยั่วเองทำไมหล่ะ" ร่างสูงกล่าวอย่างทะเล้นแล้วฉีกยิ้ม มือซุกซนรีบปลดกระดุมของร่างบางออกอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากบวมแดงถูกบดขยี้อย่างรุนแรงด้วยริมฝีปากเรียวของอีกฝ่าย ลิ้นแฉะสอดแทรกชอนไชเข้าไปในโพรงปากเล็กแล้วตวัดเกี่ยวอย่างเคยชิน ลิ้นเล็กตอบสนองอารมณ์อย่างเร่าร้อนกัน
"อือ... "
เสียงน้ำลายแฉะๆดังขึ้นเมื่อริมฝีปากทั้งสองผละออกจากกัน น้ำใสๆหยดเยิ้มเคลือบกลีบปากนุ่มสีแดงที่บัดนี้บวมเป่งหนักกว่าเดิม
นิ้วเรียวยาวลากไล้จากยอดอกสีชมพูสวยไปยังหน้าท้องบางเรียบ คนด้านใต้เกร็งตัวบิดไปมาด้วยความเสียวซ่าน เพลย์กระตุกยิ้มเล็กน้อยแล้วประทับความรักลงบนหน้าผากมน ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนถึงหัวใจ ดวงตากลมโตปรือมองคนตรงหน้าไม่วางตา แก้มขาวๆระบายสีชมพูระเรื่อดูน่าสัมผัส
"หลงเสน่ห์หรอ.. จ้องเงี้ย"
"ฮะๆ ฉันหล่อกว่านายอีก" ร่างบางเอ่ยแล้วหัวเราะ ร่างสูงยิ้มแล้วก้มลงดูดเม้มผิวขาวๆที่ลำคอเลื่อนไปยังยอดอก ลิ้นร้อนไล้เลียไปรอบๆพร้อมกับฟันขาวขบเบาๆทำเอาฝ่ายสะดุ้งเล็กน้อย
".. ใจร้อนจัง.. " พอสเอ่ยเสียงแหบพร่า มือบางก็ช่วยปลดเสื้ออีกฝ่ายอย่างโหยหาเช่นกัน
".. อยากจะเข้าไปในตัวนายใจจะขาดอยู่แล้ว" ไม่พูดเปล่า มือแกร่งก็เลื่อนไปรูดซิปกางเกงร่างด้านใต้อย่างชำนาญก่อนที่จะดึงมันพร้อมกับบ็อกเซอร์ออกจนเหลือแต่ร่างเปล่าเปลือย มือเรียวจับสะโพกกลมกลึงแล้วบีบเค้นเบาๆตามแรงอารมณ์ ริมฝีปากอุ่นดูดเม้มไปทั่วหน้าอกและคอขาวจนเป็นรอยสวย บางแห่งก็ทับกับของเก่าจากเมื่อไม่นานมานี้
"อือ.. เพลย์" เสียงหวานครางเรียกชื่อคนรักเบาๆ เสียงหอบน้อยๆดังคลออย่างไม่หยุดหย่อน
".. วันหลังห้ามทำอะไรเสี่ยงๆอีกรู้ไหม" เพลย์เอ่ยแล้วสบตาอีกฝ่ายอย่างจริงจัง รู้ทั้งรู้ว่าหวงแหนแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยระวังตัวเลยสักนิด
".. อืม"
"อย่าให้จับได้อีกนะ ไม่งั้นจะทำโทษให้เข็ดเลย" เสียงทุ้มขู่แล้วฝังสันจมูกสวยลงบนแก้มนุ่มก่อนที่จะเลื่อนไปถึงหูนิ่ม
"อะ.. งั้นถ้าจับไม่ได้.. ก็ไม่เป็นไรใช่ไหม" พอสพูดเล่นพลางขำออกมาเบาๆ แต่ร่างสูงกลับไม่ขำด้วยสักนิด ลิ้นแฉะไล้เลียไปตามใบหูและขบเบาๆทำให้อีกฝ่ายครางเสียงหวานออกมา
"อืออ... "
"จะให้ฉันเช็คร่างกายนายทุกวันเลยหรือไง" เพลย์กระซิบถามเสียงแหบพร่า มือเรียวนวดเค้นสะโพกบางอย่างหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ร่างบางรู้สึกได้ถึงความต้องการของร่างสูงที่กำลังดันขาของเขาอยู่
".. อือ เข้ามาเร็วๆสิ.. ฉันทนไม่ไหวแล้ว" เสียงหวานเอ่ยพร้อมกับใบหน้าที่ยั่วยวน เพลย์เห็นดังนั้นก็หักห้ามความต้องการไม่ได้เช่นกัน มือแกร่งเลื่อนไปปลดกางเกงของตนอย่างรวดเร็วเผยให้เห็นแก่นกายเกร็งแข็ง นิ้วเรียวยาวสัมผัสไปรอบๆช่องทางสีชมพูสดแล้วสอดแทรกเข้าไปเล็กน้อย ผนังร้อนตอดรัดนิ้วของเขาเป็นอย่างดี
"อืมม.. เร็วๆสิ... " พอสครางออกมาเสียงสั่น ใบหน้าสวยแดงระเรื่อพร้อมกับเม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม รู้สึกเร่าร้อนไปทุกอณูของร่างกายราวกับว่ากำลังจมอยู่ในความรักที่ไม่มีทางสิ้นสุด
"คร้าบบ.. " พูดจบนิ้วยาวก็ถูกถอนออก มือเรียวเลื่อนไปจับที่ท่อนเนื้อของตนก่อนที่จะตรงไปจ่อที่ช่องรัก แต่ไม่ว่าจะพยายามดันเข้าไปเท่าไหร่ก็ไม่ยอมเข้าไปเสียที เนื่องจากยังเตรียมพร้อมไม่ดีและอีกฝ่ายก็ยังเกร็งอยู่มาก
".. อย่าเกร็งสิครับ เจ้าหญิง.. "
".. อือ.. มันช่วยไม่ได้นี่นา" เสียงหวานตอบปนกับเสียงหอบ เพลย์เลยเอื้อมมือไปกอบกุมส่วนหน้าของพอสแล้วรูดขึ้นลงเบาๆทำเอาอีกฝ่ายครางกระเส่าด้วยความเสียว ขาเรียวที่ถูกแยกออกสั่นระริกด้วยอารมณ์ อายก็จริงแต่ความต้องการมันมากกว่า มือเล็กกุมแน่นที่หน้าอก ส่วนปลายของจุดอ่อนไหวเริ่มมีน้ำใสๆปริ่มออกมา
"อึก.. อือออ.. จะ เจ็บ.. " ยังไม่ทันตั้งตัว เพลย์ก็กระแทกตัวเข้ามาอย่างแรงจนมิดด้ามส่งผลให้ร่างบางจุกและเจ็บแสบไปหมด ผนังนุ่มตอดรัดแน่นจนทำให้ร่างสูงแทบทนไม่ไหวอยากจะฉีกคนรักเป็นชิ้นๆ.. แต่เมื่อเห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตานั่นเขาก็ทำไม่ลง ใบหน้าหล่อก้มลงจูบบนเปลือกตาบางแล้วเลื่อนลงมาถึงริมฝีปากนุ่ม
"อือ.. "
"... ฉันรักนายนะ.." เพลย์กระซิบเสียงแหบที่ข้างหูก่อนที่จะค่อยๆขยับสะโพกแล้วเร่งจังหวะขึ้นทำเอาร่างด้านใต้ครางไม่เป็นภาษา
"งืออ.. อือออ ~ "
แรงเสียดสีจากด้านหลังทำให้พอสหลับตาแน่น ใบหน้าสวยสูดปากไม่หยุดจนกระทั่งอีกฝ่ายประทับจูบลงมาอีกครั้ง รสจูบที่ร้อนแรงและเนิ่นนาน.. นานจนอยากจะให้มันเป็นอย่างนี้ตลอดไป แขนเล็กเอื้อมไปกอดคอแกร่งของคนตรงหน้าอย่างรักใคร่ ทั้งคู่กอดกันแนบแน่นจนแทบรวมเป็นเนื้อเดียว
"อาา... " เสียงหวานๆครางออกมาอย่างหยุดไม่ได้ น้ำลายใสๆไหลย้อยจนเปื้อนคาง น้ำตาเม็ดโตเกาะที่แพรขนตาสวยดูน่ากดให้หมดแรงในสายตาร่างสูงเหลือเกิน
เพลย์เร่งจัวหวะขึ้นเรื่อยๆทั้งด้านหน้าและมือที่กำลังปรนเปรอความสุขให้กับพี่ชายฝาแฝดของตน จนในที่สุดก็กระแทกตัวไปจนสุดแล้วอัดฉีดน้ำรักเข้าไปในร่างของคนที่แสนรักพร้อมๆกับที่พอสกระตุกเกร็งและปลดปล่อยออกมาเช่นกัน หยาดหยดสีขาวขุ่นพุ่งพวยออกมาจนเปื้อนที่หน้าท้องบางและมือเรียว เสียงหอบหายใจดังขึ้นก้องห้องประชุม
".. แฮ่กๆ.."
".. อีกรอบได้เปล่า"
"... ไม่เอาแล้วว" พอสปฏิเสธแล้วลากเสียงยาว แต่อีกฝากยังไม่วายเริ่มขยับสะโพกเข้าออกอีกครั้งพร้อมกับเสียงครางหวานๆบรรเลงโดยลืมไปเลยว่ากำลังจะขึ้นห้องไปเรียนต่อ
<<< ---------- >>>
ณ อพาร์ตเม้นท์ที่แทนพักอาศัยอยู่ ร่างสูงให้คนรถกลับบ้านไปพร้อมกับอุ้มแมวน้อยขึ้นห้องไปทันที ศีรษะกลมซุกเข้าหาอกแกร่งอย่างน่าเอ็นดู มือเล็กขยำเสื้อเชิ๊ตนักเรียนของแทนแน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะทิ้งเขาไป แต่แล้วเสียงฝีเท้าก็เงียบลงเมื่อสายตาคมมองเห็นชายร่างสูงในชุดสูทดำสองคน
"... "
"ขอโทษนะครับ.. พวกผมมารับตัวคุณหนูกลับบ้าน" เสียงทุ้มจริงจังเอ่ยดังขึ้นทำให้แทนถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างไม่ไว้ใจ
".. พวกคุณเป็นใคร.."
"พวกเราเป็นบอดี้การ์ดของตระกูลมิยาโมโตะ.. ได้รับคำสั่งให้มารับคุณหนูครับ" ชายด้านหน้ากล่าวต่ออย่างละเอียดพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้พยายามจะขอตัวร่างเล็กๆในอ้อมกอดจากเขาไป
"... "
"... "
ความเงียบปกคลุมบริเวณหน้าห้อง ใบหน้าคมครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วนห่วงความปลอดภัยของลูกแมว จะเชื่อได้อย่างไรว่าจะมารับตัวกลับบ้านจริงๆ.. อาจจะเป็นพวกที่ทำให้มิวต้องหนีมาก็ได้
"อือออ... " เสียงหวานครางในลำคอเล็กน้อยส่งสัญญาณว่าเริ่มรู้สึกตัวแล้ว
".. ตื่นแล้วหรอ"
"พี่แทนนน ~ " มิวร้องอย่างดีใจแล้วใช้ใบหน้าถูกับเสื้อร่างสูงอย่างรักใคร่ทำให้ร่างสูงยิ้มออกมาบางๆ
"มีคนมาหาเราหน่ะ"
"... " ดวงตากลมโตเหลือบไปมองคนที่ยืนรอจะเข้ามารับตัวเขา ร่างเล็กๆสั่นเทาอย่างไม่ค่อยชอบใจแล้วซุกเข้าหาอกแกร่งแน่นกว่าเดิม
"คุณหนูต้องกลับบ้านนะครับ.. คุณท่านเป็นห่วงมากนะครับ"
".. ม ไม่เอา.. " คนตัวเล็กปฏิเสธแต่ไม่ได้แสดงความหวาดกลัวจึงทำให้แทนรู้สึกวางใจขึ้นมาบ้าง
"งั้นผมขอคุยกับพวกคุณก่อนแล้วกัน"
".. ก็ได้ครับ"
แทนผ่านชายทั้งสองไปแล้วไขประตูออกก่อนจะเดินนำเข้าไป แขนแกร่งหย่อนร่างบางลงบนพื้นอย่างอ่อนโยนแล้วเดินไปเปิดไฟจัดที่จัดทางให้แขกนั่ง
".. พวกคุณช่วยเล่าเกี่ยวกับมิวให้ผมฟังก่อนได้ไหม" ร่างสูงถามอย่างสุภาพและใจเย็น ส่วนเจ้าแมวน้อยยังคลอเคลียอยู่ข้างกายพลางเกาะแขนแกร่งแน่น
"เอ่อ.. คือคุณหนูแกเป็นลูกคนเดียวของตระกูลมิยาโมโตะหน่ะครับ คุณท่านกับคุณหญิงเลยตามใจเป็นพิเศษ.. แต่คงเป็นเพราะพวกท่านมีฐานะและชื่อเสียงหน้าตาในวงการ ทำให้มีคนคิดทำร้ายบ่อยๆ... " ชายร่างใหญ่เว้นนิ่งไปชั่วครู่พร้อมกับสายตามองร่างเล็กๆที่กำลังนั่งบนตักร่างสูงแล้วเอามือขึ้นมากอดอย่างแปลกใจ
".. เมื่อสองปีที่แล้ว.. คุณนายโดยลอบทำร้าย โดนตัดสายเบรคหน่ะครับ... คุณหนูอยู่ในรถด้วย... ทั้งคุณนายและคนขับรถ... "
".... " ห้องทั้งห้องเงียบอีกครั้ง แทนก้มไปสนใจแมวซุกซนต่อแล้วโอบเอวบางแน่น ใบหน้าหวานๆงงงันเล็กน้อยแต่ก็ยิ้มกว้างอย่างดีใจ
"พวกคุณจะพามิวกลับวันนี้เลยหรอ"
"ใช่ครับ.. คุณท่านให้คนออกตามหามาตั้งแต่วันแรกที่คุณหนูหายไป.. ไม่คิดว่าจะมาไกลขนาดนี้"
"แล้ว.. พวกคุณปล่อยให้เขาหนีมาได้ยังไง"
".. วันนั้นมีคนลอบทำร้ายคุณท่านระหว่างทางกลับบ้าน คุณหนูออกมารับแต่เกือบโดนลูกหลง.. เธอคงตกใจมาก วิ่งหนีออกมาไกลถึงที่นี่โดยไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน"
"... " ร่างสูงไม่ได้พูดอะไรต่อ.. เพียงตกอยู่ในภวังค์ความคิด มิวก็ยังซุกหน้าเข้าหาความอบอุ่นอย่างไม่รู้เรื่อง เขาเองไม่มีสิทธิ์ที่จะรั้งคนๆนี้เอาไว้.. ในเมื่อไม่ได้เป็นอะไรกัน เป็นแค่คนรู้จักเพียงไม่กี่วัน..
"มิว.. นายต้องกลับบ้านแล้วนะ" เสียงทุ้มเอ่ยบอก ใบหน้าเล็กเงยขึ้นมองสบตาแล้วเอียงคอเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจ
".. มีคนเขามารับเราแหน่ะ.. พ่อนายเขาเป็นห่วงรู้ไหม"
".. ม.. ไม่เข้าใจ" เสียงหวานกล่าวสั่นๆ มือเล็กกำเสื้ออีกฝ่ายแน่น
"นายต้องไปแล้ว.. " แทนตัดใจพูดอีกครั้งพลางคลายอ้อมกอดออก แต่อีกฝ่ายกลับยังรั้นจะอยู่ใกล้ร่างสูงให้ได้
".. ไม่ไป... "
"คุณหนูไปกับพวกเราเถอะนะครับ... " ชายในชุดสูทที่นั่งมองอยู่สักพักเอ่ยแล้วขยับเข้ามาใกล้
"ไม่ๆๆ! ม.. มิวไม่กลับ ฮึก.. พี่แทน.. " เสียงหวานร้องอย่างตื่นตระหนก แต่ร่างสูงก็ตัดใจอุ้มคนตัวเองลงจากหน้าตักตน ขาเรียวตะกายจะขึ้นไปนั่งแต่กลับถูกรั้งเอาไว้
"คุณหนูกลับกับพวกเราเถอะนะครับ.. เดี๋ยวจะโดนคุณท่านทำโทษเอานะ"
"ไม่อาวว.. ม.. มิวจะอยู่กับพี่แทน.. นะๆๆ" ร่างบางอ้อนเสียงอ่อน น้ำตามากมายเปรอะเปื้อนทั้งสองแก้นนวล มือเล็กๆขยำเสื้ออีกฝ่ายแน่นขึ้นไปอีก
".. ไม่ได้หรอก.."
".. ฮึก... ฮือๆ ไม่เอาๆ... ฮือ" มิวงอแงเสียงดัง ร่างทั้งร่างสั่นเครือดิ้นไปมาอย่างเอาแต่ใจ ร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าก็เจ็บปวดไม่น้อย.. แต่เขาเป็นเพียงคนนอก.. ไม่มีสิทธิ์จริงๆ
ร่างบางร้องจนเหนื่อย.. ร้องจนเหมือนน้ำตามันจะกลายเป็นสายเลือด ใบหน้าหวานๆแดงก่ำชุ่มไปด้วยเหงื่อ ผิวขาวๆเป็นสีชมพูระเรื่อ หอบเสียงดังปนกับเสียงร้องไห้ราวกับคนจะขาดใจ
จนในที่สุด ห้องพักเล็กๆก็เงียบสงัด ร่างบางขดตัวอยู่กลางห้องผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้ากับน้ำตามากมายที่เสียไป มืออุ่นลูบแก้มนุ่มเบาๆอย่างอาลัยอาวรณ์ ผมนุ่มๆ แก้มเนียนๆ นิสัยขี้อ้อน กับดวงตากลมสุกใส..
"พวกคุณพามิวกลับไปเถอะครับ.. เดี๋ยวเขาจะตื่นเสียก่อน" แทนเอ่ยเบาๆก่อนที่จะช้อนร่างเล็กให้กับชายร่างใหญ่ พวกเขายิ้มให้ชายหนุ่มก่อนที่จะยื่นนามบัตรให้
"ว่างๆคุณน่าจะมาเยี่ยมคุณหนูบ้างนะครับ เธอไม่ค่อยมีเพื่อน.. ผมไม่เคยเห็นเธอติดใครเท่านี้มาก่อนเลย"
"ครับ.. " แทนเอ่ยแล้วยิ้มให้พวกเขาอย่างเป็นมิตร เมื่อทั้งสองพร้อมกับแมวเหมียวชั่วคราวออกจากห้องไปแล้ว สายตาคมก็มองกระดาษแข็งเล็กๆในมืออย่างตั้งใจ.. ดูท่าลูกแมวนั่น จะไม่ใช่แมวข้างถนนเสียแล้ว ใต้บัตรระบุว่าเป็นคนของตระกูลมิยาโมโตะ เจ้าของบริษัทส่งออกจากญี่ปุ่นที่มีชื่อเสียงไม่น้อย..
ไม่รู้เลยว่าจะได้เจอกันอีกหรือเปล่า
เขา.. คงรับผิดชอบชีวิตใครไม่ได้
กลัวจะทำไม่ดีพอ...
ได้แต่หวังว่าแมวตัวนั้นจะรอถึงวันนั้น
".. นายไปแค่แป๊ปเดียว.. ทำไมฉันคิดถึงชะมัดเลยนะ"
<<< ---------- >>>
ถนนทางเข้าบ้านหลังโตมีเพียงแสงไฟสลัวๆจากเสาไฟสูงข้างทาง ร่างทั้งสองเดินเคียงคู่ใกล้แนบชิดกัน มือประสานแน่นมีเพียงเสียงหัวใจที่ส่งถึงกัน ดวงตากลมโตของคนที่ตัวเล็กกว่าเงยมองดวงดาวบนท้องฟ้าอย่างชื่นชมเนื่องจากไม่ได้สังเกตมานานแรมปี
"ดาวสวยดีเนอะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำให้ร่างสูงข้างๆแหงนหน้ามองดูเช่นกัน
"อืม... "
"เราสองคนเหมือนดาวไหม"
".. ไม่เหมือน" เพลย์ตอบอย่างมั่นใจ สีหน้าเรียบเฉย
".. แล้วเหมือนอะไรหล่ะ"
".. ไม่รู้สิ"
"... เฮ้อ.. นายนี่ไม่โรแมนติกเอาซะเลยนะ" พอสพึมพัมพลางขำเสียงใส อีกไม่กี่นาทีก็จะถึงตัวบ้านอยู่แล้ว
".. แต่ฉันก็รักนายที่สุดนะ"
".. " พอสไม่ตอบแต่รีบเดินฉับๆเข้าบ้านไป ปล่อยให้เพลย์มองตามแผ่นหลังบางๆนั้นไปอย่างไม่เข้าใจ ขาเรียวยาวเดินตามเข้าไปในบ้านที่มีไฟเปิดสว่างจ้าเพราะทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า
"อ้าว.. พอส เพลย์.. กินข้าวกันมารึยังจ๊ะ" ผู้เป็นมารดาถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นลูกชายทั้งสองเดินเข้าบ้านมาเสียดึก
"..... ออ.. ยังไม่หิวครับ.. เดี๋ยวพอสไปอาบน้ำก่อนนะ" ร่างบางบอกแล้วกำลังจะวิ่งขึ้นบันไดไปแต่มือแกร่งคว้าข้อมือเล็กๆนั้นไว้แล้วกระชากให้อีกฝ่ายเข้ามาในอ้อมกอดก่อนที่จะหอมแก้มนุ่มๆฟอดใหญ่
"เพลย์!!"
"ทำไมหรอ.. " ใบหน้าหล่อทำไร้เดียงสาแล้วยิ้มให้มารดาราวกับเด็กๆ
"แหม.. โตๆกันแล้วนะ.. เดี๋ยวก็หาแฟนไม่ได้หรอก" หล่อนแซวพร้อมกับลูบผมนุ่มของทั้งสองอย่างเอ็นดู
"ไม่เอาหรอกครับ.. "
"จ้า.. "
"แม่.. เพลย์ขอพอสได้อ่ะเปล่า" ร่างสูงถามขึ้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย.. แต่คนพี่นี่ตกใจตาเบิกกว้างพยายามจะเอื้อมมือไปปิดปากเจ้าน้องชายตัวแสบเสียให้ได้แต่สู้แรงไม่ไหว
"เอ๋.. ขอทำไมหล่ะจ๊ะ.. พอสเป็นพี่เพลย์นะ"
".. แต่เพลย์อยากให้พอสเป็นของเพลย์คนเดียวนี่" ร่างสูงเอ่ยต่อแล้วอมลมที่แก้ม สำหรับมารดา เขาคงเป็นนางฟ้าตัวน้อยๆ แต่สำหรับคนข้างๆมันมารเจ้าเล่ห์ชัดๆ
".. จ๊ะๆ.. พอสเป็นเพลย์คนเดียวนั่นแหล่ะ" หล่อนเอ่ยอย่างเอาใจ คิดว่าลูกชายคนเล็กล้อเล่น.. เลยไม่ได้สังเกตรอยยิ้มปีศาจที่ฉายแววออกมา
"งั้น.. เพลย์กับพอสขึ้นห้องก่อนน้า" ร่างสูงกล่าวแล้วฉุดลากพี่ชายขึ้นห้องไปทันที โดยมีสีหน้าที่แปลกใจของมารดาและสีหน้าเซ็งๆของพี่ชายที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องรับแขกหลงเหลืออยู่
"... แหม.. พี่น้องเขารักกันดีนะ"
".. ผมว่ามันจะรักกันมากเกินไปหรือเปล่า" พาสเอ่ยแต่ก็พยายามทำไม่สนใจ...
พอขึ้นมาที่ห้องร่างสูงก็จัดการบรรเลงจูบเร่าร้อนโดยไม่เกรงกลัวว่าความจะแตกแต่อย่างใด.. ร่างเล็กพยายามผลักออกแต่สุดท้ายก็ยอมแต่โดยดี.. มีเพียงคำพร่ำบอกว่ารัก.. รักมากที่สุด ไม่อาจจะขาดกันได้..
รัก.. สำหรับพวกเขาสองคนอาจไม่ใช่การเสียสละ
แต่มันเป็นการเห็นแก่ตัว.. จะยอมเสียทุกอย่างเพื่อให้ได้คนๆนั้นมาครอง
... แม้ต้องทำร้ายหรือต้องฆ่าคนที่แสนรัก... ก็เท่านั้น
TBC...