Psychotic Lovers Special 05 (Part I)
posted on 05 Jun 2009 13:41 by lullabycomplex in psychotic-lovers
Psychotic Lovers Special 05 :Where Is the Love?
ผลการเรียนของแกแย่มากเลยนะ.. " เสียงเข้มของผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้น ภายในห้องทำงานที่แสนเงียบสงบ บรรยากาศอึมครึมทำเอาเด็กหนุ่มเกร็งไปทั้งตัว ได้แต่ก้มหน้าฟังคำของอีกฝ่ายอย่างไร้ข้อแก้ตัว
"เฮ้อ.. ฉันขอให้ลูกชายของคุณเมธีมาเป็นติวเตอร์ให้แก วันจันทร์ถึงวันพฤหัสตั้งแต่เลิกเรียนจนถึงหกโมง"
".. " ร่างโปร่งเงียบเพราะไม่กล้าที่จะขัดข้อง ยอมรับจริงๆว่าช่วงนี้คะแนนของเขาตกไปมาก จากธรรมดาที่แย่อยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งหนักกว่าเดิมอีก
"แกไปได้แล้ว.. พรุ่งนี้เขาจะมารอแกที่บ้าน ห้ามเลท"
"ครับ" พอสกล่าวก่อนที่จะเดินออกมาจากห้องทำงานของพ่อ ขาเรียวพาร่างไปยังห้องนั่งเล่นชั้นล่าง บางทีเขาควรจะหันมาตั้งใจเรียนได้แล้ว ขอแค่ให้ได้ครึ่งนึงของเพลย์ก็ยังดี
"เฮ้อ.. "
"มีอะไรหืม.. ถอนหายใจเป็นหมาเบื่อโลกเชียว" เสียงนุ่มดังขึ้นเรียกให้ร่างโปร่งหันไปมอง พี่ชายคนโตของบ้านเดินมานั่งข้างๆแล้วเอามือลูบผมนุ่มของน้องรักอย่างเอ็นดู พอสถอนหายใจอีกครั้งแล้วซบศีรษะลงบนหัวไหล่อีกฝ่าย
"ก็เรื่องเรียนอ่ะ.. พ่อจ้างติวเตอร์มาให้พอสด้วย น่าเบื่อชะมัดเลย"
"ถ้าไม่ชอบ ก็ตั้งใจเรียนสิ.. ดูเพลย์มันดิ เพี้ยนๆอย่างนั้นยังได้ที่หนึ่งเลย" คำพูดของพี่ชายทำให้ฝาแฝดคนพี่เบ้หน้าด้วยความเซ็ง
"ก็.. ไม่เหมือนกันนี่นา.. "
"แล้วนี่เจ้านั่นรู้หรือยังหล่ะ"
"คงยังอ่ะ.. ช่วงนี้เห็นงานที่โรงเรียนยุ่งๆ พอสชวนไปไหนก็ไม่ไป เอาแต่ทำงานบ้าบออะไรก็ไม่รู้" ร่างบางบ่นความในใจออกมา เขาแทบจะไม่ได้ออกไปไหนกับคนรักเลย อุตส่าห์อ้อนแล้วอ้อนอีก ก็ยังเห็นว่างานพวกนั้นสำคัญกว่า มันน่าโมโหนัก
"ฮ่าๆ.. ก็อดทนหน่อยสิ จะปิดเทอมอยู่แล้วนี่.. "
"เฮ้อ.. คร้าบบบ พอสไปอาบน้ำนอนดูทีวีดีกว่า" พอสบอกก่อนที่จะพยุงตัวเดินขึ้นไปยังชั้นบน พาสได้แต่ส่ายหัวกับนิสัยหัวรั้นของน้องชายที่แก้ไม่หายเสียที
---------------------------
"ช่วงนี้งานเยอะหรอลูก.. บางวันกลับซะดึกเชียว" หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามลูกชายคนเล็กในขณะที่กำลังนั่งรับประทานของว่างหลังอาหารเย็นกันอยู่
"ครับ.. แต่อาทิตย์หน้าคงซาๆลงแล้ว" เพลย์ตอบพร้อมรอยยิ้ม
"ผมอิ่มแล้ว.. ขึ้นไปข้างบนก่อนนะ" พอสเอ่ยบอกหน้าบึ้งพร้อมกับลุกจากโต๊ะอาหารขึ้นห้องไป ร่างสูงมองตามไปอย่างงงๆก่อนที่จะขอตัวตามขึ้นไปติดๆ
"เป็นอะไร"
"เปล่านี่" ร่างโปร่งตอบในขณะที่กำลังเลือกหยิบหนังสือการ์ตูนมาอ่านบนเตียงกว้าง แฝดคนน้องเดินตามไปที่เตียงแล้วหย่อนตัวลงข้างๆ มือหนาเอื้อมไปดึงหนังสือการ์ตูนออกจากมืออีกฝ่าย
"... จะบอกได้หรือยัง"
"ก็.. ไม่มีอะไรนี่ ไปอาบน้ำสิ ง่วงแล้ว" พอสบอกทั้งๆที่ยังหน้ามุ่ยอยู่ มือเล็กคว้าผ้าห่มนุ่มมาคลุมที่ขาแต่ก็ถูกมือแกร่งจับไว้แน่นเสียก่อน ดวงตากลมเหลือบมองตาอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ จะหาเรื่องทำไมเนี่ย
"ไม่อาบ จนกว่าจะคุยกันให้รู้เรื่อง.. เย็นวันนี้ฉันโทรมานายก็ไม่รับ แล้วยังมาทำหน้าอย่างนี้อีก" เพลย์เอ่ยเสียงแข็งบ่งบอกว่าไม่สบอารมณ์จริงๆ
".. ปะ เปล่าซะหน่อย ฉันรับไม่ทันต่างหาก แล้วก็ลืมโทรกลับเท่านั้นเอง"
"อย่ามาโกหก.. ฉันไม่ชอบ" แฝดคนน้องบีบข้อมือบางแรงขึ้นทำให้พอสเบ้หน้า
"ก็ไม่มีอะไร.. นายจะทำให้เรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่ทำไมเนี่ย ไปอาบน้ำได้แล้ว"
"มันอาจเป็นเรื่องเล็กสำหรับนาย... แต่มันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับฉัน ทุกเรื่องของนายฉันต้องรู้" เสียงทุ้มกล่าวอย่างหนักแน่น
"ก็... " ร่างโปร่งอึกอัก เพลย์จึงยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจรดกัน พวงแก้มขาวของพอสระบายสีชมพูอ่อนก่อนที่จะแตะหน้าผากลงบนแผ่นอกแกร่งของคนตรงหน้า
"มีอะไร บอกได้หรือยัง"
"อืม.. อาทิตย์หน้าไปเที่ยวกันนะ" คำชวนของพี่ชายทำให้ร่างสูงเผยยิ้มออกมา แขนแกร่งทั้งสองข้างดึงคนตัวเล็กกว่าเข้ามาในอ้อมกอด กลิ่นหอมของแชมพูอ่อนเย้ายวนให้เขากดจมูกลงบนเส้นผมนุ่ม นานแล้วเหมือนกันที่มีเวลาทำอะไรเช่นนี้..
------------------------------------------------------
"อ้าว.. คุณพอส วันนี้กลับเร็วจังค่ะ" แม่บ้านเอ่ยทักเมื่อเห็นร่างโปร่งเดินเข้ามาในตัวบ้าน
"เขามาหรือยัง" พอสถามพลางวางกระเป๋านักเรียนลงบนโซฟา บิดขี้เกียจสองสามทีก่อนจะรับน้ำเย็นจากแม่บ้านมาดื่มให้หายเหนื่อย
"ยังเลยค่ะ.. เห็นคุณท่านบอกว่าจะมาประมาณห้าโมงน่ะค่ะ"
"ผมของีบสักหน่อย ป้าช่วยปลุกตอนสักสี่โมงครึ่งนะครับ"
"ค่ะๆ" หล่อนยิ้มพร้อมนำแก้วน้ำไปเก็บ ร่างโปร่งทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่ม นอนพลิกไปมาเพียงสองสามทีก็หลับสนิทเนื่องด้วยเมื่อคืนพักผ่อนน้อยไปหน่อย
.
.
.
.
.
"อืมม.. " เสียงหวานงึมงำในลำคอด้วยความรำคาญ รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างลูบไล้ที่แก้มของเขาอยู่
"หึหึ"
".. เฮ้ย" พอสรีบดีดตัวขึ้นเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของใครบางคน ใบหน้าใสมองคนตรงหน้าอย่างหาเรื่อง มือเล็กเอื้อมไปกระชากที่คอเสื้อของคนแปลกหน้าอย่างแรง
"มึงเป็นใครวะ เข้ามาได้ไง!"
"เดี๋ยวก่อนสิ.. ปล่อยผมก่อน" ชายตรงหน้าบอกน้ำเสียงเรียบ พอสเลิกคิ้วขึ้นก่อนที่จะค่อยๆคลายมือออก คนตรงหน้ารูปร่างสูงกว่าเขามาก ใบหน้าเหมือนลูกครึ่งฝรั่ง ดวงตาสีฟ้า จมูกโด่งเป็นสัน เส้นผมสีบรูเน็ตสวย.. ดูแปลกตา
"นาย.. เป็นลูกคุณเมธีหรอ"
"ครับ.. ผมชื่อพอล"
"... ไม่ยักกะรู้ว่าคุณเมธีมีภรรยาเป็นชาวต่างชาติ" พอสเอ่ย อดสงสัยไม่ได้.. แถมชื่อยังมาคล้ายกันอีกเสียด้วย
"เอ่อ.. คือพ่อกับแม่ผมเลิกกันนานแล้วหน่ะครับ ก่อนที่ท่านจะมาทำงานที่บริษัทพ่อคุณ" ร่างสูงบอกพร้อมรอยยิ้มบางๆ พอสเลือกที่จะไม่ถามต่อแล้วขอตัวไปอาบน้ำล้างหน้าเสียก่อน
-----------------------------------
".. อืมม ข้อนี้ใช้ past tense ใช่ป่ะ" พอสถามในขณะที่ยังจดจ่อกับข้อสุดท้าย อีกฝ่ายชะเง้อดูเพียงเล็กน้อยก็พยักหน้า
"เฮ้อ เสร็จซะที นายนี่อธิบายเก่งจัง" ร่างโปร่งชมพลางเก็บหนังสือซ้อนๆกันไว้ เขาก็เคยมีติวเตอร์มาก่อน แต่ก็ไม่ถูกใจสักคน เพราะสอนไม่เข้าใจ ครั้นจะให้เพลย์สอน.. ก็กลับกลายเป็นว่าลงท้ายด้วยกิจกรรมอื่นเป็นทุกครั้งไป
"ขอบคุณครับ.. "
"ไม่ต้องพูดสุภาพนักก็ได้ นายแก่กว่าฉันตั้งสามปี" พอสบอก แต่เพราะด้วยท่าทางที่เรียบร้อยของอีกฝ่าย ทำให้เขาเลือกที่จะพูดอย่างสนิทสนมมากกว่า และก็ดูเหมือนว่าติวเตอร์คนนี้จะไม่ถือสักเท่าไหร่
"ผม.. ไม่ค่อยถนัดหน่ะครับ" พอลกล่าวพร้อมรอยยิ้ม เหลือบมองดูนาฬิกาบนผนังแล้วหันมาขอตัวกลับบ้าน
"เฮ้ย เดี๋ยวก่อนดิ อยู่กินข้าวกันก่อน จะหกโมงอยู่แล้ว"
"จะดีหรอครับ.. ผมไม่อยากรบกวน" ท่าทางที่แสนจะเจี๋ยมเจี้ยมทำให้พอสอดที่จะรู้สึกขัดใจไม่ได้ อะไรจะเรียบร้อยขนาดนี้ ทำอย่างกับพวกคุณหนูอย่างนั้นแหละ
"เถอะน่า.. พ่อคงอยากคุยกับนาย"
"กะ.. ก็ได้ครับ"
"ผมนายนี่สวยจัง" เสียงหวานเอ่ยชมพลางเอื้อมมือไปสัมผัสอย่างถือวิสาสะ
"หืม.. นี่นายนอกใจฉันหรือไงเนี่ย" เสียงทุ้มดังขึ้นเรียกให้ทั้งสองหันไปมอง พอสยิ้มกว้างแล้วลุกขึ้นเดินไปหาคนที่พึ่งมาใหม่
"นี่ติวเตอร์ที่พ่อให้มาช่วยอ่ะ"
"อืม.. หวัดดี" เพลย์หันไปทักเล็กน้อยแล้วหันไปคุยกับพี่ชายฝาแฝดต่อ
"หิวยังอ่ะ"
"ก็รอกินกับนายอ่ะแหละ แต่มาเจอ.." ร่างสูงเอ่ยแล้วจ้องตาอีกฝ่ายเหมือนกับจะจับเท็จ ร่างโปร่งยิ้มแห้งๆพลางคล้องแขนคนรักอย่างเอาใจ
"คิดมากน่า.. ไปอาบน้ำเถอะนะ จะได้ลงมากินข้าวกัน"
".. นายต้องขึ้นไปอาบด้วย"
"ฉันอาบแล้วนี่.. นายไปเถอะ"
".. ไม่ได้" เพลย์ตอบเสียงแข็งก่อนที่จะลากแขนคนรักให้ขึ้นห้องไป ปล่อยให้เด็กหนุ่มอีกคนนั่งงงงันกับภาพความสัมพันธ์ที่ดูเกินเลยของพี่น้องฝาแฝด
.
.
.
.
.
"... พอส! เพลย์!... ป้าๆ เจ้าตัวแสบไปไหนกันเนี่ย" พี่ชายคนโตเอ่ยถามแม่บ้านเมื่อมาถึงที่บ้าน วันนี้เขาได้ขนมที่น้องรักน่าจะชอบมา แต่กลับไม่มีวี่แววเจ้าตัวแสบทั้งสองเลย
"อ๋อ สงสัยขึ้นไปอาบน้ำกันน่ะค่ะ"
"งั้นช่วยเอาขนมไปเก็บให้หน่อยนะ" พาสบอกพลางยื่นถุงขนมให้อีกฝ่าย ร่างโปร่งบิดไปมาก่อนที่จะเดินขึ้นบันไดไป
หมับ
"เฮ้ย!!!" พาสร้องอุทานเมื่อรู้สึกถึงแรงกระชากที่ข้อมือจนล้มไปนั่งกับพื้น รู้สึกเจ็บที่ก้นจนน้ำตาแทบเล็ด
"นาย.. !!"
".. สวัสดีครับ พี่พาส"
".. นายมาที่นี่ได้ยังไง" ร่างโปร่งถามเสียงสั่น ใบหน้าที่สดใสกลับกลายเป็นซีดเซียวอย่างรวดเร็ว
"ก็.. ตามพี่พาสมาไง คิดถึงผมไหม" เด็กหนุ่มเอ่ยกลั้วหัวเราะ ใบหน้าที่เคยไร้เดียงสากลับดูน่ากลัวกว่าตอนไหนๆ รอยยิ้มที่ดูมีเลศนัยทำให้คนบนพื้นรู้สึกใจไม่ดีเอาเสียเลย
".. งั้นนายก็ออกไปจากบ้านฉันได้เลย ถ้าไม่อยากโดนลากตัวออกไป" พาสขู่เสียงแข็ง พยายามทำใจสู้ รู้สึกหวั่นใจจนมือสั่น ร่างที่สูงกว่าเผยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเศร้า
"ผมแค่ล้อเล่น ทำไมต้องใจร้ายด้วยหล่ะครับ.. ผมแค่ได้รับงานเป็นติวเตอร์ให้น้องของพี่พาสเอง"
"ฉันไล่นายออก.. พรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงานแล้ว!"
"เสียใจด้วย แต่พ่อของพี่เป็นเจ้านายผมคนเดียว... " พอลกล่าวเสียงเรียบยิ่งทำให้อีกฝ่ายอารมณ์เสีย ได้แต่ถอนหายใจเข้าออกช้าๆหวังว่าอารมณ์จะดีขึ้น.. เขาต้องตัดสินใจได้ดีกว่าแต่ก่อนสิ
"จะทำอะไรก็ทำไป... แค่นายอย่ามายุ่งกับฉันก็พอ" พาสเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เบาบางก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปด้วยเรี่ยวแรงที่เหลือน้อยเต็มที
.
.
.
.
.
"ผมทำไม่ได้หรอก"
-----------------------------------------------------------
"คุณพาสคะ ได้เวลาอาหารเย็นแล้วค่ะ" เสียงของแม่บ้านเอ่ยบอกอยู่หน้าห้องของคุณหนูคนโต ร่างโปร่งที่นั่งอยู่บนเตียงถอนหายใจออกมาก่อนที่จะเดินออกจากห้องนอนไป
ภายในห้องรับประทานอาหาร ทั้งพ่อแม่และน้องๆรวมไปถึงแขกที่เขาไม่อยากจะเห็นหน้าก็นั่งกันพร้อมหน้าพร้อมตาคุยกันสนุกสนาน ขาเรียวยาวเลือกเดินไปนั่งข้างๆผู้เป็นแม่เยื้องกับเด็กหนุ่มหน้าฝรั่งที่มองมาที่เขาอย่างไม่วางตา
"แล้วนี่เมื่อไหร่เราจะกลับไปเรียนต่อที่นู่นหล่ะ" เจ้าของบ้านเอ่ยถามแขกด้วยน้ำเสียงสนใจ
"ก็.. คงปีหน้าหน่ะครับ คุณพ่ออยากให้ผมมาลองทำงานที่นี่ดูก่อน" พอลตอบอย่างสุภาพพลางเหลือบตามองชายหนุ่มร่างโปร่งที่พยายามหลบตาเขา
"มีอะไรก็ถามพาสได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ" คำพูดของผู้เป็นพ่อทำให้ลูกชายคนโตสะดุ้งเล็กน้อยพลางยิ้มแห้งๆ
"ครับ.. " เด็กหนุ่มตอบพร้อมรอยยิ้มกว้าง
.
.
.
.
.
หลังจากที่ทุกคนรับประทานอาหารเสร็จ ต่างก็แยกย้ายไปกันไป ติวเตอร์พิเศษก็ขอตัวกลับ พี่ใหญ่ของบ้านจึงขอตัวขึ้นห้องไปพักผ่อนเช่นกัน ภายในห้องนอนที่เงียบสงบทำให้เขารู้หวั่นใจ ร่างโปร่งทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม แอร์เย็นๆทำให้รู้สึกผ่อนคลาย..
ผมชอบพี่นะครับ...
ผมรักพี่นะ...
พี่จะอยู่กับผมตลอดไป.. ใช่ไหม
คำพูดจากน้ำเสียงที่คุ้นเคยดังก้องอยู่ในหัว สลัดเท่าไหร่ก็ไม่ออกไปเสียที นานเท่าไหร่ที่ไม่ได้เห็นหน้า.. ไม่ได้ยินเสียง อยู่ๆก็มาเจอเช่นนี้ เขาตั้งแต่แทบไม่ทัน รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งหัวใจ
พาสเลื่อนตัวลงจากเตียงลงไปบนพื้น เอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักชั้นสุดท้ายข้างหัวเตียง หยิบกล่องขนาดปานกลางสีดำขึ้นจ้องมองดูสักพักก่อนจะเปิดมันออก กรอบรูปเล็กๆลายเรียบๆถูกหยิบขึ้นมาดู นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปบนรูป..
รูปเขากับพอล.. เมื่อไม่กี่ปีที่แล้ว
รอยยิ้มของเด็กหนุ่มเคยทำให้เขามีความสุขเสมอ ทั้งๆที่รักมากขนาดนี้.. ทำไมมันต้องลงเอยเช่นนี้ด้วย
-----------------------------------------------------------
"อ้าว พี่พาส ทำไมวันนี้กลับเร็วจัง" พอสรีบทักเมื่อเห็นพี่ชายเดินผ่านห้องนั่งเล่นขณะที่เขากำลังติวหนังสืออยู่กับติวเตอร์คนใหม่
".. เอ่อ.. พี่มาเอาเสื้อผ้าหน่ะ ช่วงนี้คงต้องค้างที่บริษัท งานมันวุ่นไปหมดเลย" พี่ชายคนโตของบ้านให้เหตุผลรัวเหมือนกระต่ายตื่นตูม ทำเอาน้องชายที่ถามหัวเราะขบขัน พาสทำหน้ามุ่ยเมื่อเห็นดังนั้นแต่แล้วก็รีบขอตัวเมื่อเห็นสายตาคาดคั้นของเด็กหนุ่มอีกคน
"พี่ชายของพอสนี่ทำงานเก่งจังนะครับ" พอลเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงเรียบๆ อีกฝ่ายพยักหน้าเห็นด้วย
"พี่พาสบ้างานจะตาย.. หลังจากกลับมาจากเมืองนอก ก็เอาแต่งาน.. ไม่รู้จะรักบริษัททำไมนักหนา"
"... เดี๋ยวผมมานะครับ ขอไปเข้าห้องน้ำหน่อย" เด็กหนุ่มร่างสูงเอ่ยก่อนจะเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป แต่แทนที่จะตรงไปห้องน้ำ.. เขากลับเดินตรงขึ้นบันไดไปแทน
.
.
ภายในห้องนอนขนาดปานกลาง เจ้าของห้องกำลังง่วนเก็บเสื้อผ้าที่แขวนอยู่ลงกระเป๋าถือขนาดไม่ใหญ่มากนัก มือเรียวร้อนรนจนสั่นเทา หยิบผิดหยิบถูกจนเจ้าตัวนึกรำคาญใจ กัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือด
".. รีบร้อนขนาดนั้น.. ให้ผมช่วยไหมครับ"
เสียงทุ้มเอ่ยถามทำเอาร่างโปร่งตกใจข้าวของหล่นจากมือ ดวงตาคู่สวยไหวระริก แต่เมื่อตั้งสติได้ก็รีบหยิบของที่ตกขึ้นยัดใส่กระเป๋า
"นาย.. เข้ามาทำไม นี่มันห้องส่วนตัวของฉัน"
"... ก็เข้ามาแล้วนี่ครับ พี่พาสจะทำอะไรผมหรอ" พอลเอ่ยอย่างยียวนกวนประสาทพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ขายาวก้าวเข้าไปใกล้เจ้าของห้อง ทำให้พาสก้าวถอยหลังไปจนเกือบชนกำแพง
"ฉันบอกนายแล้วนะ ว่าอย่ามายุ่งกับฉัน... เราสองคนไม่มีความจำเป็นต้องเสวนาคุยกันด้วยซ้ำ" พาสตะคอกเสียงสั่น ใจเต้นระรัวด้วยหลากหลายอารมณ์
".. ทำไมถึงใจร้ายกับผมแบบนี้หล่ะ.. ผมรักพี่พาสมากนะครับ" ร่างสูงทำเสียงออดอ้อน ใบหน้าหล่อเหลาดูหงอยลง แต่อีกฝ่ายก็ดูออกว่าภายใต้หน้ากากที่ไร้เดียงสานั่น.. เป็นซาตานที่พร้อมจะทำร้ายทำลายเขาได้ทุกเมื่อ
".. ความรักของนาย.. ฉันไม่ต้องการ.. ขอร้องหล่ะ ออกไปจากชีวิตฉันซะที" พาสกล่าวเสียงอ่อน รู้สึกเหนื่อยล้าที่ต้องวิ่งหนีคนตรงหน้าเต็มที แต่ดูเหมือนคำพูดของเขาจะจุดชนวนให้คนที่ได้ฟังโมโหขึ้นอีกครั้ง เด็กหนุ่มกระโจนเข้าใส่ร่างโปร่งอย่างรวดเร็วจนเขาหนีไม่ทัน แรงผลักทำให้ทั้งคู่ล้มลงบนเตียง พอลคร่อมร่างคนที่อายุมากกว่าเอาไว้ พร้อมเผยรอยยิ้มที่แสนน่ากลัวออกมา
"คนเป็นผัวเมียกัน.. เขาต้องอยู่ด้วยกันไม่ใช่หรอครับ ผมจะปล่อยพี่พาสให้ไปเริงร่าหาความรักใหม่ได้อย่างไรกัน"
".. หุบปากพล่อยๆของนายเดี๋ยวนี้เลยนะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน.. !! ปล่อยฉันได้แล้ว" ร่างโปร่งตวาด พร้อมดิ้นสุดแรงที่มี แต่อีกฝ่ายก็มีกำลังมากเหลือเกิน บวกกับอารมณ์แค้นและโมโหยิ่งทำให้ออกแรงมากกว่าตอนไหนๆ
".. " เด็กหนุ่มลูกครึ่งไม่ได้กล่าวอะไรต่อจากนั้น แต่กลับแสดงสีหน้าที่เจ็บปวดกว่าเดิม เมื่อเห็นจุดอ่อนของอีกฝ่าย พาสก็ยิ่งซ้ำลงไปเผื่อว่ามันจะช่วยให้เขาหลุดรอดจากเหตุการณ์ครั้งนี้ไปได้
".. ฉันจะมีคนรักอีกกี่คนก็ไม่ใช่เรื่องของนาย ฉันอาจจะแต่งงานมีลูกมีครอบครัวที่อบอุ่น.. และนาย.. ก็จะไม่มีส่วนร่วมในชีวิตฉันอีกต่อไป!"
"พอ! พอซะที.. ฮึก.. ผมไม่อยากฟัง" ร่างสูงตะโกนเสียงดังปนสะอื้น ทำเอาคนด้านใต้ชะงักด้วยความแปลกใจ.. สะใจ.. สงสาร...
"ผมทำผิดอะไร.. ทำไมต้องใจร้ายกับผมด้วย ฮึก" แรงที่เคยมีหดหายไปจนหมดสิ้น เปิดโอกาสให้พาสผลักคนที่เริ่มสติแตกออกอย่างแรงจนล้มลงบนพื้น ร่างโปร่งรีบลุกขึ้นยืนบนพื้น สายตาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยหลากหลายอารมณ์
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูทำให้เจ้าของห้องสะดุ้งเฮือก แต่ไม่ทันที่เขาจะได้ห้ามอะไร เจ้าน้องชายตัวแสบจะผลุนผลันเปิดประตูเข้ามาทั้งๆที่ยังไม่ได้รับอนุญาต
"อ้าว.. พอล.. เฮ้ย พี่พาสทำให้อะไรเขาอ่ะ" ร่างเล็กรีบเอ่ยถามอย่างตกใจแล้วเข้าประคองคนบนพื้น ร่างโปร่งหน้าตาเหรอหราด้วยความตกใจ
".. เอ่อ ไม่มีอะไรหรอกครับ คือผม.. หลงทางหน่ะ เลยถือวิสาสะเข้ามาในห้องนี้ เจ้าของห้องเขาเลย... ขวัญเสีย" พอลรีบแก้ตัวพร้อมยกมือขึ้นปาดคราบน้ำตาบนใบหน้าขาวๆ พอสเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ แต่ก็ไม่อยากถามไถ่ให้มากความ
".. พาติวเตอร์ของนายไปห้องน้ำเถอะ... พี่กำลังยุ่ง" พาสบอกด้วยน้ำเสียงสั่นๆ พอสพยักหน้าแล้วพาร่างสูงออกจากห้องไป พอลหันมาสบตาพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา
"... พี่เป็นของผม"
ร่างโปร่งขมวดคิ้วแล้วนั่งลงบนเตียงเมื่อทั้งคู่ออกไปจากห้องแล้ว เจ้าเด็กบ้านั่นกำลังปั่นหัวเขาเล่นอยู่หรืออย่างไร.. เดี๋ยวก็โมโห เดี๋ยวก็ร้องไห้ ปั้นหน้าเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น... แต่กลับฉายแววตาเจ็บปวดรวดร้าวเมื่ออยู่กับเขา พาสถอนหายใจก่อนที่จะรูดซิปปิดกระเป๋าเสื้อผ้าบนเตียง เมื่อเหลือบมองดูนาฬิกาจึงได้รู้ว่าเขาต้องรีบกลับไปบริษัทอีกแล้ว
"เฮ้อ.. " เขาถอนหายใจก่อนที่จะค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิ๊ตออกเตรียมจะไปอาบน้ำ ผิวขาวเนียนที่น้อยครั้งผู้คนจะเห็นเพราะเจ้าตัวมักจะใส่แต่เสื้อเชิ๊ตแขนยาว ใส่สูทผูกเน็กไทเสมอ.. จึงไม่มีใครได้เห็นรอยฟันที่เป็นแผลเป็นและรอยขีดข่วนมากมายทั้งบนแผ่นหลังเรียบและด้านหน้า รอยลึกสีเข้มเป็นลายพร้อยจนดูน่ากลัว ที่เด่นกว่าส่วนอื่นคงไม่พ้นส่วนหลังที่ต่ำลงมาจากท้ายทอยไม่มากนัก สลักรอยสักตัว 'P' สองตัวคล้องกันสีดำสนิท
ดวงตาคู่สวยจ้องมองไปที่กระจกด้านหน้า ไล่มองไปตามแผลต่างๆมากมายบนร่างกายราวกับจะหาคำตอบว่าเหตุใดความสัมพันธ์ของเขาและพอลกลับกลายมาเป็นเช่นนี้... เพราะร่องรอยพวกนี้หรือเปล่า
TBC...