Lullaby Complex

Kill Me With Your Love : Intro

"นี่เท็น.. เย็นนี้นายบอกคุณแม่ด้วยนะว่าฉันจะไปติวหนังสือ จะกลับเย็น" หญิงสาวร่างบอบบางในชุดนักเรียนกล่าวแล้วหันไปมองพี่ชายของหล่อนที่กำลังเดินก้มหน้างุดๆตามหลัง

"หยก.. แต่" เด็กหนุ่มร่างเล็กที่สูงกว่าน้องสาวเพียงเล็กน้อยเงยหน้าขึ้นจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับโดนหญิงสาวตวาดกลับเสียก่อน

"ไม่มีแต่.. อย่าทำให้ฉันอารมณ์เสียได้มั๊ย... รู้อะไรก็หุบปากไป ทำตามที่ฉันบอกก็พอ" ดวงตาคู่สวยเปลี่ยนเป็นดุดัน ใบหน้าแสดงความไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจน เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มสะดุ้งแล้วพยายามหลบสายตาของตน มันก็ยิ่งทำให้เธอได้ใจ รอยยิ้มเย้ยหยันที่ริมฝีปากสวยที่เคลือบด้วยลิปกลอสราคาแพงปรากฏก่อนที่หล่อนจะกล่าวลา

 "ฉันไปก่อนนะ"

ไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะได้ตอบอะไร หญิงสาวก็เดินจากไปเสียแล้ว ทั้งๆที่รู้อยู่ในใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้ไปอ่านหนังสืออย่างที่บอก แต่ตนก็ไม่สามารถทำอะไรได้.. ใช่ เขาไม่มีสิทธิ์ มีศักดิ์เป็นพี่แค่ในนามเท่านั้น.. พ่อเดียวกัน แต่คนละแม่ เขารู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้คิดกับเขาเป็นญาติเลยสักนิด แต่จะให้ทำอย่างไร ในเมื่อเขาไม่มีทางเลือกมากนัก หลังจากพ่อแม่แยกทางกัน.. เขาก็อยู่กับพ่อมาตลอด.. ไม่ใช่สิ อยู่กับคนใช้ที่บ้านมาตลอด สาเหตุที่พ่อกับแม่เลิกกัน เพราะพ่อไปทำแม่ของหยกท้อง... หลังจากนั้นเขาก็เป็นได้แค่เพียงส่วนเกิน จะให้ไปกับแม่.. เขาก็ไม่อยากเป็นภาระเพราะรู้ดีว่าแม่ต้องทำงานหนักแน่ๆถ้าเขาไปด้วย แม่ไม่มีทางรับเงินจากพ่อเด็ดขาด สิ่งที่เขาทำได้.. ก็แค่อยู่เงียบๆ มองดูครอบครัวตรงหน้าอยู่ห่างๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูทำให้ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย เขาค่อยๆเดินไปที่ประตูอย่างเชื่องช้าเพราะรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะ

"ครับ"

"กว่าจะมาเปิดได้นะ มีมารยาทรึเปล่า ให้ผู้ใหญ่รอเนี่ย" เมื่อประตูเปิดปุ๊ป เสียงของหญิงวัยกลางคนก็ดังขึ้นทันที ดวงตากลมโตพยายามหลบตาคนตรงหน้าเล็กน้อยแล้วก้มโค้งเป็นการสำนึกผิด

"วันนี้หยกไปไหน" หล่อนถามเสียงแหลมราวกับไม่พอใจเท่าไหร่นัก ริมฝีปากแดงสดถูกแต่งเติมซ้ำแล้วซ้ำเหล่าก่อนที่จะเหลือบมองชายหนุ่มเพียงหางตา

"เอ่อ.. คือ วันนี้หยก.. เขาไปติวหนังสือบ้างเพื่อนหน่ะครับ อาจจะกลับเย็น" ร่างเล็กตอบด้วยน้ำเสียงที่ขาดหายเป็นบางช่วง

"ก็ดี.. อย่างน้อยหยกเขาก็ไม่ขี้เกียจเหมือนนาย.. นายก็ระวังไว้เถอะ.. เกรดเทอมที่แล้วไม่ค่อยดีเท่าไหร่นี่"

"อะ.. ครับ" ก่อนที่จะพูดอะไรไปมากกว่านี้ แม่เลี้ยงของเขาก็ได้เดินกลับไปอีกทาง ไม่แปลกใจเลยว่าหยกเหมือนใคร สองแม่ลูกคู่นี้มีนิสัยคล้ายกันอย่างกับถอดแบบออกมา เด็กหนุ่มยิ้มเฝื่อนๆก่อนจะปิดประตูห้องแล้วกลับไปนั่งที่เดิม ความคิดที่ยังสับสนและกดดันมันกำลังฆ่าเขาอย่างช้าๆ

"ออ.. วันนี้หยกตื่นสายอ่ะ แหะๆ"

"อืมๆ.. หน้าซีดๆ เป็นอะไรป่าว" เด็กหนุ่มที่สูงกว่าร่างบางเพียงเล็กน้อยเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงก่อนที่จะใช้มือแตะที่หน้าผากมนเบาๆ

"มะ ไม่เป็นอะไรอ่ะ เคน.."

"อืม.. เออ วันนี้เราได้ข่าวว่าจะมีนักเรียนใหม่ด้วยอ่ะ" เคนกล่าวอย่างกระตือรือร้น แน่หล่ะ เรื่องข่าวเนี่ย ขอให้บอกเถอะ เขาชอบเป็นที่สุด

"อืมม.. เด็กห้องเราหรอ" เท็นถามอย่างสงสัยแล้วหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ข้างๆ

"ฮึ ป่าวอ่ะ ม.๔ อ่ะ เด็กกว่าปีนึง"

"อ้าว.. แล้วทำไมต้องตื่นเต้นด้วยเนี๊ยะ" ร่างเล็กถามแล้วยิ้มกว้าง ส่วนมือก็ควานหาการบ้านมาเตรียมเอาไว้

"ก็ได้ข่าวว่าเป็นลูกเจ้าของโรงแรมใหญ่อ่ะ เลยมาเล่าสู่กันฟัง" เคนบอกแล้วคว้าถุงขนมจากกระเป๋านักเรียนของตัวเองมากิน

เท็นรู้จักเคนมาตั้งแต่อนุบาล.. รู้เกือบทุกๆอย่างที่เกี่ยวกับอีกฝ่าย เคนมาจากครอบครัวธรรมดา ไม่หรูหราอะไรนัก แม่ขายข้าวแกง พ่อขับรถแท็กซี่ ส่วนเท็นพ่อเป็นนักธุรกิจมีชื่อเสียง แต่แม่เป็นเพียงลูกสาวร้านขายของชำที่โชคดีได้แต่งงานกับนักธุรกิจก็เท่านั้น ถึงหลายๆคนคงจะคิดว่าชีวิตเขาสุขสบาย แต่ความจริง.. มันไม่ใช่เลยสักนิด ทุกๆวันต้องทนกับความอึดอัดและกดดัน เขารู้ดีว่าตอนนี้ที่บ้านไม่มีใครสนใจเขา.. เขาก็คือเขา.. คนที่ต้องเก็บตัวคนเดียวเมื่อถึงบ้าน.. คนที่ต้องยอมฟังคำสั่งจากแม่เลี้ยงและน้องสาวโดยไม่มีข้อโต้แย้ง.. คนที่พ่อแท้ๆเห็นเป็นเหมือนส่วนเกินของบ้าน... เขาก็คือเขา.. คนที่ทำอะไรไม่ได้เลย

"อืมม... ยังอ่ะ.. กะว่าจะไปวาดรูปที่ห้องศิลปะก่อน นายกลับก่อนเถอะ" เท็นบอกพลางยิ้มหวาน อีกฝ่ายเพียงพยักหน้าแล้วโบกมือลา เขารู้ดีว่าเพื่อนชอบวาดรูปแค่ไหน ส่วนตัวเขา.. ขอกลับบ้านไปดูละครน้ำเน่าดีกว่า..

ร่างเล็กเดินไปที่ห้องศิลปะชั้นล่าง ภายในห้องค่อนข้างมืด แต่นั่นทำให้เขายิ่งชอบห้องนี้เข้าไปใหญ่ เท็นเลือกเดินไปนั่งข้างๆหน้าต่างบานใหญ่ ดวงตากลมเหลือบไปเห็นดอกกุหลาบสีขาวเนียนข้างๆ รอยยิ้มหวานปรากฏก่อนที่เขาจะหยิบอุปกรณ์วาดรูปออกมา ช่วงเวลานี้ช่างเงียบสงบเสียจริง.. ก็ใช่หน่ะสิ นี่มันเย็นมากแล้ว คงจะมีแต่พวกนักกีฬาด้านนอกที่ยังอยู่

"หาวววว" เท็นหาวเพราะบรรยากาศที่แสนน่านอน วาดเกือบเสร็จแล้ว... อีกนิดเดียวก็จะต้องกลับบ้านแล้ว.. ไม่อยากกลับเลย.. แต่ไม่มีที่ไป...

ตึก..

เสียงกระทบบางอย่างเหมือนสะกดให้เขาหยุดนิ่งไว้.. เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆทำให้รู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก.. รู้สึกเสียวสันหลังวาบ กลัวว่าจะไม่ใช่คน.. ดวงตากลมหลับตาปี๋ มือเล็กสั่นเครือเล็กน้อย .. ทำไงดีๆ มือเรียวเล็กค่อยๆพยุงตัวขึ้นพยายามจะเดินหนีแต่คงไม่ทันเสียแล้ว เรือนร่างเล็กถูกรวบด้วยแขนแกร่งจนแน่น ลมหายใจอุ่นๆรดตรงต้นคอทำให้เขาขนลุกซู่ ใบหน้าสีขาวซีดถูกระบายด้วยสีแดงระเรื่อ.. ร่างบางพยายามดิ้นจนสุดแรงแต่ไม่เป็นผล มันมีแต่จะทำให้แขนแกร่งรัดแน่นยิ่งกว่าเดิม

TBC...